Mijn haar vatte vlam tijdens de jaarwisseling, zeven jaar geleden. Door de vuurtornado’s van het vreugdevuur op Scheveningen dwarrelden brandende stukken hout door de lucht. Toch besloot ik pas om te vertrekken toen er een politiehond in mijn kuit hing. Opgejaagd renden we door de vuurregen over het strand. Het was een oudejaarsavond zoals die bedoeld is: rauw, gevaarlijk, onvergetelijk.
In de media werd gedaan alsof heel Scheveningen in de fik stond. In werkelijkheid was de schade beperkt. Maar de schrik over wat er had kúnnen gebeuren was genoeg voor controlebeluste machthebbers. Het anarchistische volksfeest werd jarenlang verboden en keerde daarna terug als een gemeentelijk knutselwerkje waar het hele maatschappelijke middenveld zich tegenaan bemoeit: een laf houtstapeltje, ver weggestopt achter dranghekken.
En zelfs dát blijkt al drie jaar te spannend. Voor het derde jaar op rij werd het vuur vervroegd aangestoken wegens ‘harde wind’ — die er steeds niet was. Oudejaarsavond in het rubberentegelparadijs. Het is als op safari gaan in de kinderboerderij, kitesurfen in het zwembad of motorcrossen met zijwieltjes.
De hele column is hier te lezen, exclusief voor leden van de Club van Dwarskijkers. Lid ben je al voor 15 euro per jaar (incl. BTW). Daarmee steun je ons werk en krijg je toegang tot exclusieve content zoals columns en podcasts.