Mijn busje staat stil. Krankzinnige brandstofprijzen dwingen ons tot een lockdown. Het raakt me nauwelijks. Prima als ik nergens naartoe kan. Ik ben er namelijk al. Daar waar ik het gelukkigst ben. Zo heeft de onkunde van bestuurlijk Nederland een fijne bijvangst.
Donderdag werd in de Tweede Kamer urenlang gedebatteerd over de prijs aan de pomp. Die, net als de aardgasprijzen, niet zo bizar is vanwege de inkoopprijs, maar vanwege de torenhoge belastingen. Nodig om het steeds maar groeiende waterhoofd van de overheid te bekostigen. Een oplossing komt er niet. Ook het besluit om Groningen weer open te gooien werd niet genomen.
Mensen als SER-baas Kim Putters grijpen deze energiecrisis juist aan om op te roepen tot een tandje erbij. In plaats van erkennen dat de energietransitie ons in de problemen heeft gebracht, roepen ze dat het sneller moet. Meer windturbines. Meer waterstof.
De hele column is hier te lezen, exclusief voor leden van de Club van Dwarskijkers. Lid ben je al voor 15 euro per jaar (incl. BTW). Daarmee steun je ons werk en krijg je toegang tot exclusieve content zoals columns en podcast