Een beschaafde samenleving beschermt eerst haar kinderen. Zoals een roedel haar puppy’s. Die geef je veiligheid, ruimte om te spelen, leren, vallen en weer opstaan. Alles wat je als (groot)ouder, onderwijzer of minister doet, moet maar om één vraag draaien: hoe geven we kinderen een goede toekomst? Tijdens corona deed Nederland precies het tegenovergestelde. Kinderen werden geofferd op het altaar van de doodsangst van volwassenen.
Jongeren werden gezien als virusbommen. Egoïstische feestvierders die opa en oma konden vermoorden. Hun leed werd weggelachen. Ze zouden wel terugveren. Alsof je ongestraft cruciale ontwikkelingsjaren uit een jeugd kunt snijden. De gevolgen zijn verwoestend en zullen decennialang nadreunen. Niet alleen in leerachterstanden, maar ook in lagere welvaart en een kortere levensduur. Jongeren kampten met eenzaamheid, angststoornissen, somberheid, depressie, suïcidaliteit en eetstoornissen. Hun lichamelijke gezondheid ging achteruit. Ze bewogen minder, aten ongezonder en kregen overgewicht.
De hele column is hier te lezen, exclusief voor leden van de Club van Dwarskijkers. Lid ben je al voor 15 euro per jaar (incl. BTW). Daarmee steun je ons werk en krijg je toegang tot exclusieve content zoals columns en podcast